عشق‌آباد آماده ایجاد فضای سیاسی برای صلح افغانستان است

  • تاریخ انتشار : 1397/09/22 ساعت 09:22

«زلمی خلیل‌زاد» نماینده ویژه وزیر امور خارجه آمریکا در افغانستان در سفر دوره ای خود پس از ازبکستان وارد «عشق‌آباد» پایتخت ترکمنستان شد.

وی در این سفر با «رشید مرداف» وزیر خارجه ترکمنستان دیدار و مسائل مهم منطقه به خصوص آخرین وضعیت افغانستان را مورد بررسی قرار دادند.

در این دیدار همچنین طرفین همکاریهای دو کشور را مورد بررسی قرار دادند.

مرداف در این نشست عنوان کرد: ترکمنستان آماده ارائه یک فضای سیاسی و دیپلماتیک برای آماده سازی یک روند صلح در کشور همسایه افغانستان است.

وی ادامه داد: ترکمنستان یکی از کشورهای حامی افغانستان در سازمانهای بین المللی و در تلاش برای برپایی صلح در این کشور است.

مرداف ادامه داد: ما به شدت از پروژه های زیربنایی در افغانستان استقبال می کنیم.

خلیل زاد نیز در این زمینه عنوان کرد: اجرای پروژه های اقتصادی در تقویت امنیت افغانستان و در کل منطقه بسیار مهم است.

سخنان نماینده آمریکا در افغانستان در حالی است که واشنگتن با بهانه مبارزه با تروریسم از سال ۲۰۰۱ حضور خود را در این کشور آسیایی پررنگ تر کرده است و همواره در تلاش است تا با عنوان کمک به دولت این کشور در منطقه حضور فعال داشته باشد.

امریکا و اصرار به حضور در افغانستان
حدود ۱۷ سال از حضور نیروهای خارجی به سرکردگی ایالات متحده امریکا در افغانستان می گذرد. در این مدت دعوی امریکا و همکاران اروپایی و منطقه ای آن این بود که برای مبارزه و نابودی تروریسم در این کشور حضور دارند.

این حضور به وضوح نشان داد مقامات امریکایی و متحدان غربی و منطقه ای آنان، در طول مدت زمان طولانی حضور در افغانستان، هیچ گونه مبارزه واقعی و موثری با عوامل ترور و نیز حامیان منطقه ای آنها انجام ندادند.

حال پرسش این است اگر جبهه غرب به فرماندهی امریکا با تروریسم در افغانستان و منطقه نمی جنگد، پس به چه دلیل این همه زمان طولانی در منطقه ماند و با چه انگیزه و هدفی برای حضور و ماندن بیشتر در افغانستان و به تبعه آن در منطقه تلاش می کند؟!

البته پرسش فوق بیشتر جنبه انکاری دارد و چنان نیست که کسی نداند سران ایالات متحده و همکاران اروپایی و منطقه ای آنها با چه هدف و منظوری مدت زمان طولانی است که در افغانستان یعنی در دهلیز کشورهای منطقه، اتراق کرده و خیمه زده اند.

پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی که موجب احساس ضعف در بلوک شرق و کشورهای عضو پیمان ورشو و نیز ایجاد نگرانی و تا حدودی ترس در سرزمین امپراتوری ها یعنی چین گردید؛ سران کاخ سفید زمینه را مساعد دیدند تا حضور شان را در عمق خاورمیانه بیش از پیش گسترش دهند.